Wanneer ik in de rij sta om mijn kaartje te laten controleren word ik altijd al een beetje zenuwachtig: We moeten onze jassen nog kwijt in de garderobe, voor de zekerheid gaan we nog even een keer naar de wc, er moet nog bier gehaald worden en dan moeten we snel doorlopen naar de concertzaal want IK WIL VOORAAN STAAN! Als dat eenmaal gelukt is, kan ik niet wachten tot de show zal beginnen.

1998 was het jaar dat Hip Hop mijn interesse greep. In de tijd dat MTV nog een Britse zender was, in de tijd dat er nog VJ's waren die de videoclips aankondigden en het gezicht van MTV vormden. Toen er echt nog muziek werd uitgezonden. Nog voor muziek plaats heeft moeten maken voor zwangere tieners, drinkende macho's, gepimpte auto's en disaster dates. Jay-Z verscheen op mijn beeldbuis. Ik was 9 jaar, verstond weinig van wat hij zei maar toch greep hij met die zingende kids in de ghetto mijn aandacht. 'It's a hard knock life' zongen ze en dat voelde ik wel. Sindsdien ben ik groot Hip Hop-fan en waardeer ik Jay-Z als een gelovige de predikant van haar kerk.