De Ping Pong Pier [column]

Geschreven door Levine Diecken

zaterdag, 24 maart 2012 20:19

Als ik een vriendinnetje van Katrien Duck was en getekend in het vrolijkste weekblad vele kinderleventjes zou komen verrijken, zou er nu een lampje boven mijn hoofd getekend worden. Soms heb je ineens die kortsluiting, de ultieme connectie tussen twee losstaande zaken, het EUREKA moment. Het ene moment zat ik me te verdiepen in mijn jaren op de Scheveningse Pier, die binnenkort verkocht gaat worden door de Van der Valkjes. Het andere moment wilde ik zo graag iets schrijven over Wednesday Morning Ping Pong - Going to work, een nieuwe trend in het Amsterdamse Frederik Hendrikplantsoen. Waar op een doodgewone woensdagmorgen ineens mannen in pak staan te pingpongen alsof hun leven er vanaf hangt.

Toen ik 16 was werkte ik met de complete peergroup achter de kassa van het entreehokje van de Pier en zo nu en dan achter de kassa van het spelletjesparadijs Schateiland, ietsje verderop op de Pier. Beide kassa's vielen onder meneer Van der Valk en in zijn restaurant, helemaal aan het einde van de Pier, mochten we dan ook dagelijks genieten van een heerlijke lunch of diner. Met elektrische step van het beginpunt heen en weer tussen massa's toeristen door naar het restaurant aan het einde. Halverwege rechts moest je een stukkie buitenom en dan kwam je bij Schateiland, waar ik van achter het glas menig Duits dik koppeltje het geluk zag vinden achter de muntjesschuifautomaat. Ik werd er de koningin van de zweefpoultafel en hoofdrekenen was er een van mijn dagtaken. Bij de kassa van het entreehokje rookten we sigaretten en luisterden we Whitney Houston, tijdens het omwisselen van losse euro's voor het entreepoortje.

Helemaal aan het eind links was het Spookeiland, waar we ons nog wel eens op waagden voordat het compleet affikte en afgezet werd. 's Zomers werden vanaf dit houten gammele stukje van 's werelds mooiste bouwwerk aan zee de prachtigste vuurwerkshows ontstoken. In het zand, met een blikje lauw bier en een ijsje van de Ben en Jerry's op de boulevard - waar ik van Alex de ijscojongen gratis ijsjes kreeg - sloegen wij al dit prachtwerk gade. Op het hoogste puntje van de pier, boven de Stairway To Heaven leidt een steile wenteltrap eerder naar de hel dan naar de hemel en op het allerhoogste puntje is er de mogelijkheid tot een bungeejump tot net boven zee. Ook hier heb ik vele zwoele zomeravonden doorgemaakt in het kielzog van Nick, de eigenaar van de elektrische step. Een grote Scheveningse beachboy met een getatoeëerde naakte vrouw op zijn kuit.

Van der Valk ziet geen mogelijkheden meer in de Pier. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van het allercharmantste gebouw, dat de kustlijn van het pittoreske Scheveningen zo mooi weet op te fleuren. In het mooie lenteweer proost ik op mijn onbezonnen jeugd, vele warme zomeravonden en andere mooie herinneringen. En dan ineens dus dat lampje boven mijn hoofd, een licht verspreid zich over het zand in de schemer van de ondergaande zon. De Ping Pong Pier - elke warme zomeravond een toernooitje, Nick rijdt op zijn elektrische step de biertjes af en aan en Alex verzorgt de ijsjes. De mannen in pak verslaan glansrijk elke dikke Duitse toerist die zich nog op de Pier waagt, en ik? ik wissel de euro's bij de entree - omdat ik daar nou eenmaal zo goed in ben.